ตอนเด็กผมชอบเล่นซนจนมีแผล บางครั้งดื้อมากแม่ก็ตี บางทีลืมทำการบ้านครูก็หวด ยิ่งหน้าหนาวยิ่งเจ็บ แต่แปลกที่แผลมันหายเร็ว .... โตมาเจอเขา รักมากเจ็บมาก แผลลึกหมอไม่รับเย็บเลยต้องทำใจหยอดน้ำตาให้แผลหายไวๆ นี่ก็ผ่านไปหลายหนาวแล้วยังไม่หายสักที …. เริ่มต้นหน้าหนาวหัวใจเริ่มเหงาอีกครั้ง เหลือบมองดูแผลตรงหัวใจเหลือเพียงแผลเป็น ผมเอานิ้วลูบมันดูรู้สึกแปลกๆแต่ไม่เจ็บ นั่งนึกถึงคนทำก็นึกหน้าไม่ออก มีเพียงสีจางๆในความทรงจำ เป็นภาพเคลื่อนไหวตอนเขาให้ช็อกโกแลตไอ้มดแดงเท่านั้นเอง คิคิ

ผมเปิดประตูรับลมหนาวครั้งใหม่ ก้าวออกไปท้าทายโลกใบเดิม วันนี้โลกดูเปลี่ยนไปมันดูสดใสกว่าทุกวัน ผมระเริงไปกับความสดของชีวิต ความซิ่งของหัวใจ ไม่รู้ทำไมถึงมีความสุขมากมายเหลือเกิน เย้ เย้ .... ทุกวันก่อนๆนั้นผมต้องนึกถึงใครคนนึงเสมอๆ แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะนึกถึงใคร ผมเลยนึกถึงแม่ที่เคยตี ครูที่เคยหวด รวมทั้ง เพื่อน พี่ และน้อง จริงๆแล้วชีวิตผมมีคนที่ผมรักมากขนาดนี้เลยหรือนี่ โอ้ว จ๊อดช์ ! หนาวนี้ผมมีความสุขดี ได้ออกไปดูหนังรัก เดินเล่นภูเขาทอง แอ่วเชียงใหม่ไหว้พระธาตุ แต่รู้สึกยังขาดๆไปอย่าง ผมรู้ว่าผมขาดอะไร .... ผมหวังเสมอว่าจะมีใครสักคนมาให้ช็อกโกแลตไอ้มดแดงอีกครั้ง แต่ก็นะ ผมไม่อยากให้ใครมากรีดแผลซ้ำ

.... อย่าลืมมากินช็อกโกแลตไอ้มดแดงนะ