ดี .... ไข่ย้วย

ฉันคิดถึงแกวะ อยากชวนแกไปเที่ยวด้วยกันนะ แต่แกยังไม่กลับมาสักที มัวแต่ไปหลงสาวใต้อยู่ได้ .... ช่างมันเหอะ ! อาทิตย์ที่แล้วฉันลงมาหาโอปอลที่กรุงเทพฯ ตอนแรกกะให้มันพาไปดูรักแห่งสยาม กินเบียร์หน้าเซนทรัลเวิลด์ แอ่วกรุงเทพฯมันส์สักหน่อย .... แต่มันดันพาฉันกลับขึ้นเหนือ แล้วจะให้ฉันลงมาทำด๋อยอะไรวะเนี่ย ?

เรามุ่งหน้าไปเที่ยวน้ำตกทีลอซู จ.ตาก .... สรุปฉันต้องเมื้อยก้นไปอีกหลายชั่วโมง รู้งี้ไปเจอที่อุ้มผางก็ได้ เซงจริงๆ .... เรามาถึงสวนเรือนแก้วรีสอร์ทในตอนเช้า บรรยากาศดีมาก หมอกลงจนเห็นอะไรไม่ถนัดนัก ละอองน้ำเต็มไปหมด หนาวถึงแกนกระดูกเลยวะแก .... ถึงจะหนาวขนาดไหนฉันก็ต้องยอมลงทุนแปรงฟันล้างหน้า แต่ไม่อาบน้ำนะโว๊ย คิคิ

หมักหม๋มได้ที่พวกเราก็ล่องแก่นเรือยางไปเรื่อยๆ ชมวิวทิวทัศน์ตามกระแสน้ำเย็นใส มีฝีพายชั้นเลิศชื่อน้องบังและพี่ลูกหยีหัวไก่ .... สองฝั่งทางเต็มไปด้วยต้นไม้สีเขียวหลากสายพันธ์ .... โขดคุ้ง แก่งหินที่สวยงาม ผาผึ้ง ผาบ่อง ผาโหว่ แก่งตะโค๊ะบิ ล่องผ่านน้ำตกสายฝนชาวกะเหรี่ยงเรียกกันว่า น้ำตกทีลอจ่อ อันอุดมสมบูรณ์ไปด้วย มอสเฟิร์นก้านดำ ถึงบ่อน้ำร้อนซึ่งเป็น น้ำแร่ธรรมชาติ .... เสียดายวะ! ที่แกไม่ได้มาเห็นน้ำตกสายรุ้ง ด้วยกัน ฉันเอื้อมมือไปจับด้วยนะ มันก็น้ำตกธรรมดานี่แหละแต่สะท้องแสงออกมาเป็นสีรุ่ง สวยมากๆเลยแก ….

พี่หยีแกเก่งมา มือโปรสุดๆ ประสบการณ์เป็นไกด์ที่นี้มาหลายปี พายเรือมาแล้วก็นานนะ แต่ทำไมมาถึงลำสุดท้ายวะ สรุปคือลำฉันน่ะโดยแซงตลอด ....

เราลงเรือที่ผาเลือด ชื่อน่ากลัวมาก .... ตอนแรกนึกว่าถึงแล้ว ที่ไหนได้ ต้องนั่งรถสองแถวต่อเข้าไปอีก ทางก็แสนขรุขระโยกกันมันได้ใจ ดีนะที่เขาแจกผ้าปิดปากไม่งั้นฉันกินฝุ่นอิ่มแทนข้าวไปแล้ว แต่ดันลืมเอาผ้าปิดหัวไว้วะแก หัวแดงเป็นลิงเลยงะ !

ถึงเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง เห็นเต็นท์แล้วอยากนอนวะ เหนื่อยมาก แต่ก็ต้องรอให้แดดมันหมดไปก่อนเพราะตอนนี้ร้อนมาก ขนาดอยู่บนเขานะเนี่ย สงสัยโลกร้อนวะแก .... ว่าแล้วก็กระโดดลงลำธารริมเต็นท์ แม่งเย็นจับใจจริงๆ คนละอารมณ์เลย เล่นไปหนาวไป ไหนๆก็ลงน้ำแล้วฉันก็หยิบเอาแชมพูกับสบู่มาอาบน้ำซะเลย ฉันเอาผมถูกกับโขดหินเพื่อฝุ่นมันจะได้ออกหมดจด แต่พอขึ้นมาเช็ดแห้ง สิ่งที่ได้กลับมาคือ เหม็นหัววะแก เหม็นกลิ่นน้ำคลองงะ .... แง้ๆ

ตกเย็นฉันกับโอปอลหิวจัด แอบเข้าไปหลังครัวแถวนั้นเจอกับพี่อุ้ยลูกเจ้าของสวนเรือนแก้วรีสอร์ท หน้าเหมือนเท่งเถิดเทิงเลยวะแก แถมฮาเหมือนกันอีก นอกจากนี้ยังได้รู้จักไกด์อีกหลายคนทั้งพี่ต้นตัวใหญ่ใจดี พี่อุ๊สาวดำพูดเก่ง เบลกับมินจากหมา’ลัยธรรมศาสตร์ รวมถึงน้องกร น้องยูด้วยเด็กดอยที่นู้นด้วย .... ตีสนิทจนได้กินฟรีทั้งข้าวทั้งเบียร์เลย คิคิ

หลังเมากันได้ที่พี่อุ้ยก็พาพวกเราไปนั่งล้อมวงกับลูกทัวร์กลุ่มใหญ่เล่าประวัติความเป็นมาของน้ำตกทีลอซู พี่ต้นเล่าไปสามรอบก็ไม่จบ วกกลับมาที่เดิมทุกที ส่วนพี่อุ้ยก็เมานั่งกินมาม่าซะงั้น ปล่อยให้พวกเด็กดอยหลอกเราว่าชื่อ ทีลอซู น่ะ มันมาจากคำว่า ที่รอชู้ ..... ไอ้เราก็งงทำไมมันต้องมารอชู้แถวน้ำตกวะ ? .... แท้ที่จริงมันแปลว่า น้ำตก นั้นแหละ .... ดูเด็กดอยมันหลอกฉันดิแก !

ยังไม่ทันดึกฉันหลบหนาวไปนอนในเต็นท์ ตื่นมาอีกทีนึกว่าตีสี่ที่ไหนได้แค่เที่ยงคืน ฉันออกมาเข้าห้องน้ำอากาศหนาวสุดๆยิ่งกว่าตอนเช้าอีก .... บางเต็นท์ยังกินเบียร์มีความสุขกันอยู่เลย บางคนก็จั่วกันไม่หลับไม่นอน กลับมานอนหลับๆตื่นๆอีกหลายครั้งก็ยังไม่เช้าสักที หนาวจะตายอยู่แล้วโว๊ย ....

ในที่สุดก็เช้าน้ำเนิ้มไม่อาบมันแล้ว หนาวขนาดนี้นั่งซดข้าวต้มกันอย่างเดียว .... พออิ่มก้ต้องแบกพุงขึ้นไปดูน้ำตกทีลอซูประมาณกิโลกว่าๆ ทางเป็นปูนเดินสบายแต่ยังเมื้อยวะแก สองข้างทางมีต้นไผ่ใหญ่ยักษ์ให้คิดถึงข้าวหลามอูมๆ เจอดอกบัวผุดสีชมพูสวยงาม แถมด้วยกล้วยป่าสีเขียวสดใส แล้วยังมีต้นอะไรวะ ลืมวะ ต้นยางมั้ง .... มันมีรอยสีดำๆลักษณะเหมือนไอ้นั้นของเพศหญิงเลยวะ ขอโทษที่ทำให้นึกนะแก คิคิ ....

ผ่านแมกไม้ได้ยินเสียงน้ำตกดัง ฉันรีบวิ่งไปดูได้เห็นเจ้าของเสียงนั้น มันใหญ่มาก .... อะไรมันจะสวยขนาดนี้ แกคิดดูสิน้ำตกใหญ่ๆเลยนะ สูงๆ 200 -300 เมตร แล้วก็มีน้ำไหลลงมาเยอะๆ ทีละชั้นๆ ไหลจากห้วยกล้อทอ ไอน้ำฟุ้งไปทั่วเลยแก สวยมากจริงๆ .... ฉันพาโอปอลปีนไปถึงบนๆเลยนะ แต่ต้องหยุดเพราะด่านต่อไปมันต้องเดินผ่านน้ำเชี่ยวๆ กลัวไหลไปตามน้ำวะ เดี๋ยวจะไม่ได้กลับบ้านพอดี คิคิ ....

กลับมาที่เต็นท์ เก็บของเตรียมตัวไปต่อ ผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้าฉันตากไว้บนเต็นท์ยังไม่แห้งเลยงะ สงสัยน้ำค้างลง ..... อยู่ดีๆโอปอลก็กริ๊ดโว๊ยวาย ฉันตกใจหันไปถามมันว่าเป็นอะไร ได้เรื่องแล้วสิ เสื้อผ้ารวมถึงยกทรงและ กกน .ที่ตากไว้ของมันหายไป .... แห๋ม ใครจะพิศวาสมันมากขนาดนั้นวะ ถามคนแถวนั้นได้เรื่องมาว่าอีกรีสอร์ทนึงเขาเก็บไป ก็ทำไมจะไม่ให้เข้าเก็บไปละ ก็เล่นไปตากที่คนอื่นซะงั้น เห้อ !

ว่าแล้วก็นั้งรถสองแถวหมกฝุ่นแดงๆ โยกย้ายว้ายขวากันอีกรอบ นานกว่าเดิม มุ่งหน้าไปไร่ส้มอุ้มผาง ถึงปุ๊ปฉันก็หยิบฟรีๆนั้นแหละกินไปชมสวนไป มีความสุขแต่ไม่ได้ซื้อมา คิคิ .... ป้ายต่อไปเป็นวัดชื่ออะไรไม่รู้ สวยดี โบสถ์เป็นไม้ทั้งหลัง แต่ฉันสนใจแต่ไอติมดอยวะ คุ๊คุ๊คุ๊ .... และสุดท้ายเราแวะที่บ้านครูซัน ท่านช่วยเหลือเด็กดอยแถวนี้ไว้เยอะทั้งการกินการเรียน ทำเพลงหารายได้แต่ท่านได้เสียชีวิตไปแล้ว คนดีๆทำไมไปกันเร็วจัง .... พวกเราก็ได้แต่ซื้อของฝากเพื่อช่วยเด็กๆอีกที ฉันได้เชิงเทียงแบบชาวเขามาหนึ่ง ที่ห้อยโทรศัพท์หน้าเหมือนแกหนึ่ง และที่นวดทั่วตัวอีกหนึ่ง สบายละคืนนี้ คิคิ ....

เออลืมไปวะ .... ป้ายสุดท้ายท้ายสุดจริงๆ เราไปที่รีสอร์ทเสียงน้ำใส ไปเอาเสื้อผ้ายกทรง และ กกน. ของโอปอล กลับคืนสู่อ้อมอกและเนินนวล …. อายไหมละคุณพี่โอปอล คิคิ

ตกค่ำรับประทานข้าวที่รีสอร์ทฟังพวกคุณลุงคุณน้าร้องเพลงกล่อมแต่ไม่หลับ คิคิ .... ฉันเดินออกไปดูดาวบนฟ้า ส่องแสนเต็มไปหมดเลย อย่างน้อยตอนนี้ก็ใกล้ดวงดาวขึ้นมาอีกนิด แต่เหงาจับใจทีเดียว ทำไมฉันต้องมาอยู่ตรงนี้คนเดียวด้วยนะ อยากให้คนที่ฉันรักมาเห็นอะไรสวยๆแบบนี้มั่งจัง ....

ตื่นมาอีกทีตีห้า ความหนาวยังคงยังอยู่กับเราทุกเช้าเหมือนความเหงา .... เรานั่งรถไปที่ดอยหัวหมด ฉันไม่รู้ว่าหัวอะไรมันหมดแต่ที่รู้ๆ ทะเลหมอกสวยมาก เหมือนตอนที่แกนั่งวาดรูปฉันบนดอยเลยละ เพียงตอนนี้แกไม่อยู่ที่นี่วะ เห้อ .... คิดถึงแก ....

กลับมากินข้าวเช้าเก็บของโบกมือลาทุกคนขึ้นรถกลับกรุงเทพฯ .... ฉันยังไม่กลับเชียงใหม่ง่ายๆหรอกแก ยังไงก็ต้องไปแอ่วต่อ คิคิ .... ระหว่างทางกลับฉันผ่าโค้ง 1,219 โค้ง ดีนะที่ไม่อ้วกแค่มึนๆ .... ลงแวะที่ตลาดริมเมยไม่ได้อะไรเลยกินอย่างเดียว ต่อด้วยการไปไหว้พระที่วัดไทยวัฒนาราม ได้ลูกปะคำด้วย หึหึ และไปไหว้ ศาลเจ้าพะวอ จากนั้นก็ไปซื้อหมุทุบไว้กินที่กรุงเทพฯ เจอกะเทยดอยด้วย สุดยอด ที่นี่เจริญแล้วละ คิคิ

กลับมาถึงกรุงเทพฯเที่ยงคืนพอดี เหนื่อยมาก ฉันดำขึ้นเยอะแถมเป็นไข้ไอแคกๆอีก กินยาไม่หายสักที เห้อ ! นี่ก็ไม่รู้ว่าจะได้แอ่วอะไรต่ออีก แต่ที่รู้ๆ อีกสองวันต้องกลับไปเชียงใหม่แล้วงะ คิดถึงแกวะ ว่างๆก็ขึ้นมาเยี่ยมกันบ้างนะ ....

ฮักแกเน้อ …. ดากานดำ