ช่วงชีวิตของคนคนนึงล้วนผ่านเรื่องราวมากมายก่อนถึงตอนจบ บทละครชีวิตเริ่มด้วยเกิดและจบด้วยจากลา แต่นั้นไม่สำคัญเท่าเนื้อเรื่องที่เราต้องดำเนินไปในแต่ละวัน แม้ไม่อาจหยั่งรู้ถึงวันพรุ่งนี้ก็ตาม

เกือบทุกเช้าฉันต้องเหลือบตามองนาฬิกาที่เร็วกว่าปกติยี่สิบนาทีเพราะเสียงเพลงจากมือถือ ฉันรีบลุกด้วยความตกใจหลังคำนวณแล้วว่ามันสาย การตั้งนาฬิกาเร็วกว่ากำหนดไม่ได้ช่วยอะไรนอกจากทำให้สมองงงตอนเช้า ว่าแล้วก็คลืบคลานไปล้างหน้าแปลงฟันทาครีมปะแป้งเปลี่ยนเสื้อผ้าหยิบกระเป๋าตังคว้ามือถือใส่กางเกงพร้อมล็อกกุญแจห้องแสนลำบากหันเหลือบมองไปทั่วห้องสำรวจที่กลอนประตูและปลั๊กไฟอย่างไว ....

ปั้ง !!!! บานประตูห้องปิดลงพร้อมโลกภายนอกได้เปิดขึ้น

แสงแดดยามสายต้องตาให้เขม่นหน้าบูด ฉันพยายามเดินก้มหน้าเพื่อหลบผู้คนกลบเกลือใบหน้านุ๋นหมอนนี้ไว้จนถึงร้านข้าวจึงเพิ่งได้เอ่ยปากอวดกลิ่นยาสีฟัน .... อันนี้กะอันนี้ .... ฉันชี้นิ้วสั่งแม่ค้าเพราะถ้าไม่ชี้แม่ค้าก็จะถามอีกว่าเอาอะไร ฉันตอบไม่ได้เพราะไม่รู้ว่ามันคืออะไรนอกซะจากว่ามันคือหมูทอดกับกระเพราและไข่ดาว.... คือรู้จักกับไม่กี่อย่างทั้งที่แดกมัน !!!!

ได้อาหารเช้ามาครอบครอง ฉันรีบก้าวเท้าเดินเข้าซอยที่ทำงานไม่ไกลนัก ก่อนถึงจะมีบ้านหลังหนึ่งเลี้ยงน้องหมาน่ารักมาก หน้ามันจะเอ๋อๆรูปประพันธุ์สั้นเตี้ยคลายไส้กรอกมีขนสีน้ำตาลดำขาวสลับมั่วๆไปมา ไม่รู้ว่าพันธุ์อะไรน่ารักดี แอบมองมันทุกวันเคยได้สัมผัสอยู่แค่ครั้ง นี่ฉันแอบรักมันหรือป่าวเนี่ย ?

ที่หน้าบ้านหรือที่เรียกว่าที่หน้าการทำมาหาแดก พ่อและแม่ของเจ้านายจะขายกาแฟชาเย็นตอนรับทุกเช้าแต่ไม่เคยแดกตอนเช้าเลยทั้งที่อยากจะแดก เมื่อเลื่อนบานประตูเข้าไปสองชั้นก็จะเป็นที่ทำงาน หลังจากย้ายไปย้ายมาหลายทีฉันได้สิ่งสถิต ณ มุมในสุดหังหลังให้เจ้านายซะงั้น ....

สวัสดี .... ฉันทักทายทุกคนที่มีไม่กี่คนเดินไปที่โต๊ะมองดูความสะอาดที่ไม่ค่อยจะมีเช่นกัน ทุกเช้าที่มาถึงต้องเอาชิทชูมากวาดฝุ่นที่รั่วมาจากเพดาน พร้อมเปิดวิทยุและคอมพิวเตอร์ประจำตัว คว้าแก้วน้ำมาใส่น้ำเปิดฝากล่องข้าวที่ซื้อมาเมื่อครู่โซ้ยกินพร้อมล็อกอินเข้าฮอตเมลตรวจความเรียบร้อยและเปิดดูเวปหนังสือพิมพ์หลายเวปเช๊คข่าวตัวเอง .... แต่มันก็ไม่มีสักที !!!!

กว่าจะเคลียทุกอย่างได้ก็ปาไปเกือบชั่วโมง เสร็จแล้วค่อยตั้งหน้าตั้งตาทำงานสลับแชทบางท่องเวปบางเหลือบมองนาฟิกาทุกครั้งที่นึกออกว่าอยากกลับห้อง ทั้งที่ไม่รู้ว่าจะกลับไปทำไม ?

โชดคีที่แม่ของเจ้านายชอบทำอาหาร เรื่องอิ่มหมีพีมันตอนเที่ยงคงไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นเยี่ยงไร กล่าวแค่ว่าสองจานทุกทีก็พอ หลังจากนั้นก็สลับเวณกันไปล้างจานวันไหนเวรใครรับกำไป พักเที่ยงทั้งทีก็ออกไปแรดกันบางเพื่อเจอความรักกับเด็กๆแถวนั้น โรงเรียนและมหา’ลัยเยอะพอสมควรพอๆกับร้านเกมส์และร้านเหล้า !!!!

ช่วงบ่ายมีหลับบางเหมือนโรงเรียนอนุบาลแต่ต้องแอบๆเพราะเกรงใจ ตกมาเย็นหน่อยพุงน้อยๆเริ่มเรียกความสนใจอีกครั้ง แล้วแต่ว่าจะหากินหรือไม่ แต่ส่วนใหญ่จะมีอนิสงค์ของเพื่อนในที่ทำงานหรือเจ้านายส่งกุศรดับคลายความหิวลง …. สาธุ !

ประมาณห้าโมงครึ่งของยามเย็น ฉันกล่าวสวัสดีอีกครั้งพร้อมเดินออกจากที่ทำงาน ผ่านมามองหาน้องหมาหน้าเอ๋ออีกรอบแล้วแต่ว่าจะเจอหรือไม่ขึ้นอยู่กับบุญวาสนา ออกมาจากซอยหาอะไรซื้อกลับไปกินที่ห้องกินทั้งๆที่ห้องไม่มีถ้วยและจานชามอะไรใดๆ แต่ก็ต้องทนเพราะไม่อยากให้แมลงสาบมาเดินแบบ และไม่อยากนั่งกินคนเดียวกลัวว่าชาวบ้านหรือปาปารัชชี่ทั้งหลายจะเอาไปนินทาว่าอีนี่โสดไม่มีใครคบ ....

กลับมาสู่ห้องอันเดียวดายอีกครั้ง ฉันคลายความเหงาด้วยการดูสารคดีแดนสนธยาทางช่องเก้าหรือไม่ก็เปิดเพลงแดนซ์ออกสเตปบริทนี่ย์เต้นคนเดียวในห้อง ถ้าว่างมากๆก็ไปหาหนังมาดูแก้เซง .... เหลือบหันไปเห็นตะกร้าผ้าบวมโต …. เดี๋ยวค่อยซักโว๊ย !

ตกค่ำอาบน้ำเสร็จออกมาตากพัดลมเป่าทุกอวัยวะให้แห้ง เปิดทีวีหารายกายฮาๆดู อังคารก็มีสาระแนร์ พฤหัสก็มี ก็อกๆๆ .... ทีวีห้องฉันเปิดดูแค่สองรายการนี่แหละ หึหึ .... นอกเหนือจากสองวันนั้นมักจะเปิดเพลงชิวชิวกล่อมอารมให้เหงานึกถึงใครบางคนก่อนนอน ....

เมื่อปิดไฟลงเหมือนสมองมันตื่นพานึกถึงเรื่องนู้นเรื่องนี้ซะงั้น บางคืนใช่เวลาเป็นชั่วโมงก่อนจะสิ้นสติหลับใหล ไม่ว่าจะนึกเรื่องไหนก็วนกลับมาที่คนนั้นเสมอ .... ทำไมฉันถึงรักแกได้ขนาดนี้นะ และทำไมแกถึงไม่รักฉันบางละ ?

หลายคำถามก่อนนอนไม่มีคำตอบ แต่คำตอบที่รู้ดีในทุกคืนคือพรุ่งนี้ฉันต้องตื่นขึ้นมาพยายามทำให้มันดีและมีความสุขที่สุดถึงแม้ว่ามันอาจจะดูซ้ำซากและเดิมๆทุกวัน แต่นี่ก็คือเรื่องราวชีวิตของฉันที่ต่อไปมันจะเป็นความทรงจำให้นอนคิดถึงตราบสิ้นลมหายใจ ....