๔
๓
๒
๑
ตอนนี้ฉันไม่รู้จะอยู่เพื่อใคร
ชีวิตมันไรสิ่งยึดเหนี่ยว
ทามกลางความวุ่นวายบนโลกใบนี้
ฉันกำลังถูกพัดจมลงสู่ความมืดมน
เจ็บปวด
เดียวดาย
สูญสิ้น
ดับสลาย
มลาย
ชั่วกาล
.
.
.
.
๐
.
.
.
.
ดอกไม้ยังคงผลีบานเสมอถึงแม้ไร้ค่าอยู่ข้างทาง
ฤดูกาลยังคงเวียนผ่านดังความทุกข์และสุขเวียนวน
ฉันยังคงเวียนวายอยู่ในวัฐจักรแห่งชีวิตอันวกวน
แม้ไม่อาจหลุดพ้นจำต้องทนเวียนวายตายเกิดตลอกกาล
มีเกิด
มีดับ
มีฉัน
ช่วงกาล
.
.
.
.
๑
หนึ่งนั้นมีค่ามากกว่าศูนย์ นับเป็นจุดเริ่มต้นเสมอ
.
.
.
.
และฉันชื่อ หนึ่ง
edit @ 10 Jan 2008 13:34:37 by คุณก็อตจิ
