ตอนเด็กนั้นรู้สึกว่าไม่เคยจะเหงาเลย สนุกสนานไปกับการโดนแม่ด่าและพ่อตี แต่หลังจากคุณพ่อไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว ความเหงาเริ่มก่อตัวขึ้นโดยไม่รู้สึกถึง มันชัดเจนเมื่อตอนอยู่มัธยมต้น ทุกวันเสาร์อาทิตย์ฉันชอบไปดูหนังคนเดียวแถวสยาม โรงโปรดคือลิโด้ ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าเหงาคืออะไร รู้แต่ว่าอยากดูหนังทุกทีที่อยู่คนเดียว .... ดอนแตกเนื้อสาวมีใครบางคนมาเปิดสวิทช์ที่ใจแล้วจากไปพร้อมกับลืมปิดมัน แสงสว่างทำให้ฉันได้เห็นตัวเองว่าเป็นใคร และภายใต้แสงสว่างนั้นมีความเหงาหน้าตาเหี้ยมากมายหลอกหลอนอยู่ตรงหน้าเสมอ ....
เมื่ออกหักรักคุดใครเล่าจะปลอบใจเราได้ดีเท่าคุณมารดาสุดที่รัก แต่มันคงเป็นแค่ฝันเพราะชาตินี้ฉันคงไม่ไปปรึกษาท่านเรื่อง Y หรอนะ .... แม่เจ็บปวดมาเยอะมาก ฉันไม่อยากจะให้ท่านต้องเจ็บเพราะฉันอีกคน .... เพื่อนพี่น้องพวกพ้องคือทางเลือกที่ดีที่สุดที่จะช่วยไล่ผีเหงาออกไปจากชีวิต แต่มันไม่เป็นอย่างที่คิด เพราะแต่ละคนก็มีชีวิตให้รับผิดชอบ จะให้รอคอยไปจนถึงวันที่มาเจอกันมันก็นานเหลือเกิน ทั้งๆที่พวกเราเหงาเหมือนกันแต่กลับไม่ค่อยเยียวยากันและกันเลย
วันแต่ละวันของฉันมันช่างนาน โลกแห่งความเหงาหมุนรอบตัวอย่างช้าๆ ถึงจะเปิดเพลงฟังดูหนังหรือเต้นโย่วในห้อง มันก็ไม่สามารถทดแทนคนที่เรารักสักคนได้เลยทำไมถึงเหงา ? .... เราเหงาเพราะเราไม่มีคนที่เรารักอยู่ข้างกาย เมื่อมองไปรอบๆ เราจึงเห็นเพียงความว่างเปล่าสัมผัสได้แต่ความเหงาที่เกาะกินจิตใจเราทุกวัน ทุกวัน ....
เมื่อไหร่ผีเหงาจะเลิกหลอกกูสักที ! ....
edit @ 18 Apr 2008 13:29:33 by คุณก็อตจิ
