เป็นเวลานานกว่าสี่สิบเจ็ดนาทีที่เสื้อผ้าทั้งหลายได้เล่นเฮอริเคนจนบิดม้วนอ๊กม้วนใจ๋ กูก็อาสาพาพวกมันมาเรียงคิวคลี่คลายสลัดสะบัดแล้วเสียบไม้แขวนเสื้อให้เสียความบริสุทธิ์หลังเกิดใหม่ทันที

โอ๊ย ! .... เสียงนั้นไม่ใช่ของน้องๆเสื้อผ้าแต่เป็นเสียงกูเอง เสือกเดินลากเอานิ้วก้อยตีนไปเตะประตู ทำตัวเองแท้ๆ

ราวแขวนนั้นดูสง่าเป็นที่หมายปอง แต่มันหยิ่งผยองเมินไม่มองแม้ใครมาเกี่ยวรั้งด้วยความรัก แล้วมันจะมีค่าอะไรในเมื่อมันไม่เคยเห็นคุณค่าของคนอื่นเลย (กูไม่เอาเสื้อไปแขวนมันก็เหมือนราวเหล็กเน่าๆแหละวะ! ชิ!) ....

ส่วนไม้แขวนเสื้อ นอกจากมันจะรับภาระของเสื้อผ้าที่เปียกปอนแล้ว มันยังสามารถเกี่ยวรังราวแขวนไว้ได้อย่างทรหดอดทน ถึงกระนั้นสิ่งที่มันทุ่มเทก็ไร้ความหมาย เพราะไม่มีใครเข้าใจในสิ่งที่มันพยายามเลย (เหนื่อย)....

ตลกดีที่ตากผ้าอยู่ดีๆก็นึกถึงคนที่กูรัก กูไม่รู้ว่าจะใช้ไม้แขวนเสื้อไปอีกนานแค่ไหน แม้วันนี้ทั้งเสื้อผ้าและราวแขวนจะไม่เข้าใจกู แต่กูหวังว่าสักวันจะมีไม้หนีบมาทำให้เรื่องราวการตากผ้านี้ไม่เศร้าอย่างที่เป็น ....

ปล.กูยังไม่มีไม้หนีบ กรุณามามอบให้ด้วย !