ในหนัง

ในค่ำคืนเงียบสงัด ณ ห้องนอนสี่เหลี่ยมเดิมๆ ที่ใต้ผ้าห่มสีเขียวผืนใหญ่นั้น เด็กหนุ่มสองคนกำลังเล่าถึงช่วงชีวิตในอดีตให้แก่กันและกัน

โต้ง : .... อยู่คนเดียวไม่เหงาบางหรอ ?

มิว : เหงาจนหน้ากลัว

โต้ง : แล้วมันเป็นไงเหงาจนหน้ากลัว ?

มิว : ก็อย่างตอนเด็กๆน่ะ ความเหงาคือการไม่มีเพื่อนใช่ป๊ะ ? แต่โตขึ้น .... ความเหงา .... มันเหี้ยกว่านั้นมาก

โต้ง: แล้วมันเหี้ยใส่มิวยังไง ?

มิว : ไม่รู้จะบอกไงดี ....แต่มันเริ่มตอนประมาณซัมเมอร์ ตอนเรากำลังจะขึ้น ม.๒ ป๋าพาอาม่าไปไหนไม่รู้ตั้งสามสี่วันแล้ววันที่แกกลับมานะ .... มันไม่ง่ายเลยนะ ยิ่งผ่านไปนานๆ เรายิ่งคิดถึงอาม่า เราก็เลยตั้งคำถามขึ้นว่า ถ้าเรารักใครมากๆ เราจะทนได้หรอ ถ้าวันนึง เราต้องเสียเขาไป และไอ้การจากลา มันก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต โต้งก็รู้ดี .... มันจะเป็นไปได้หรอโต้ง ที่เราจะรักใคร โดยไม่กลัวการสูญเสีย .... แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่า แล้วมันจะเป็นไปได้หรอ ที่เราจะอยู่ได้ โดยไม่รักใครเลย นี่แหละคือว่าเหงา เราอยู่กับมันมาห้าปี ทำไมเราจะไม่รู้มันทำร้ายเรายังไง แล้วชีวิตที่เหลือของเราละ ?

โต้ง : มิว !

ในชีวิตจริง

ในค่ำคืนเงียบสงัด ณ ห้องนอนสี่เหลี่ยมเดิมๆ ที่ใต้ผ้าห่มสีเขียวผืนใหญ่นั้น เด็กหนุ่มคนนึงกำลังนึกถึงช่วงชีวิตในอดีตเพียงลำพัง

ตัวเอง : .... อยู่คนเดียวไม่เหงาบางหรอ ?

ตัวเอง : เหงาจนน่ากลัว

ตัวเอง : แล้วมันเป็นยังไงละเหงาจนน่ากลัว ?

ตัวเอง : ก็อย่างตอนเด็กๆน่ะ ความเหงาคือการไม่มีเพื่อนใช่ป๊ะ ? แต่โตขึ้น .... ความเหงา .... มันเหี้ยกว่านั้นมาก

ตัวเอง : แล้วมันเหี้ยใส่มิวยังไง ?

ตัวเอง : ไม่รู้จะบอกยังไงดี ....แต่มันเริ่มตั้งแต่เปิดเรียนตอน ป.๕ แม่มาหาที่โรงเรียนในวันเปิดเทอมวันแรก แม่ยิ้มแต่มือถือผ้าเช็ดหน้า .... มันไม่ง่ายเลยนะ ยิ่งผ่านไปนานๆ เราก็ยิ่งคิดถึงพ่อ เราเลยตั้งคำถามขึ้นว่า ถ้าเรารักใครมากๆ เราจะทนได้หรอ ถ้าวันนึง เราต้องเสียเขาไป และไอ้การจากลา มันก็เป็นส่วนนึงของชีวิต ตัวเราเองก็รู้ดี .... มันจะเป็นไปได้หรอ ที่เราจะรักใคร โดยไม่กลัวการสูญเสีย .... แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่า แล้วมันจะเป็นไปได้หรอ ที่เราจะอยู่ได้ โดยไม่รักใครเลย นี่แหละคือว่าเหงา เราอยู่กับมันมาสิบสามปี ทำไมเราจะไม่รู้มันทำร้ายเรายังไง แล้วชีวิตที่เหลือของเราละ ?

ตัวเอง : ....

ในชีวิตที่เหลือ

ในค่ำคืนเงียบสงัด ณ ห้องนอนสี่เหลี่ยมเดิมๆ ที่ใต้ผ้าห่มสีเขียวผืนใหญ่นั้น คนคนนึงกำลังนึกถึงช่วงชีวิตในอดีตเพียงลำพัง ไม่รู้ว่าก่อนนอนจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ แต่ตราบที่ยังหายใจ ก็ต้องอยู่ต่อไป แม้จะไม่มีใครก็ตาม ....