ตอนเด็กๆเคยนึกถามตัวเองว่าไกลสุดขอบฟ้าอยู่ที่ไหน ยิ่งมองไกลออกไปเหมือนไม่มีอะไรอยู่เลย

หม้อจิ้มจุ่มเดือดแล้วเดือดเล่าแต่นั้นยังทำเวลาไม่ทันฝูงไฮยีน่าหน้าเลือดรุมทึ้งลวกควักตักแดกแสนสำราญจนอิ่มหมูพุงย้อยกันทุกคน ช่วงเวลาแห่งความสุขช่างผ่านไปไว้เหมือนที่พวกเราแทะปลาตะพงทอดกะเทียม ขณะกำลังม่วนกับการเก็บซากอาหารเสียงโหยหวนเริ่มดังขึ้นรอบโต๊ะประหนึ่งวงออเกสต้าในโบสถ์ตกบันได

หยุดก่อน!

เทียนดับ!

พู้สสสส!

เปลวเทียบดับลงพร้อมความสนุกสนานเริ่มต้นขึ้นอีกรอบ ด้วยความที่เจ้าภาพตัดเค้กไม่เป็นมันเลยเละเทะคามือ ทุกๆคนจึงได้ลิ้มรสความหวานซ้อนเค็มบวกด้วยน้ำราดหน้าเค้กซึ่งก็คือน้ำลายเมื่อตอนเป่าเทียนนี่แหละ เอร็ดอร่อยไปตามๆกัน ส่วนสตอเบอร์รี่นั้นไซรเจ้าภาพอมหมด

.

..

…

….

…..

……

…….

……….

………..

…………

………….

…………..

……………

…………….

……………..

………………

……………….

………………..

…………………

………………….

.......................ก็เพราะถ้าความทุกข์มันไม่เนินนาน ความสุขช่วงสั้นๆก็คงไม่มีค่านะสิ