ผมชอบดอกไม้มากๆ ยิ่งหน้าหนาวๆยิ่งอยากขึ้นไปภาคเหนือ ปีนดอยไปดูดอกไม้สวยๆบานสะพรั่งอยู่ในสวน ทั้งๆที่ไม่ค่อยรู้หรอกว่าดอกไม้นั้นมีชื่ออะไรบ้าง แต่ทุกทีที่ได้มองผมรู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก อยากจะปลูกสักต้นไว้ที่ห้องจัง

 

วันสุดท้ายของชีวิตมัธยมปลายผมได้เจออาจารย์ชีวะวิชาที่ชื่นชอบมากเป็นคนสุดท้าย แทนที่อาจารย์จะทดสอบความสามารถลูกศิษย์คนนี้ด้วยคำถามไบโอต่างๆ แต่ท่านกลับถามประโยคที่ผมไม่เข้าใจ และไม่มีในหนังสือเรียน ว่า

 

“ เป็นไง .....เหนื่อยไหมลูก? ”

 

ผมนึกงงอยู่นาน ทั้งที่ผมก็ไม่ได้ลงไปเล่นบอลกับเพื่อนๆ แต่ท่านมาถามผมว่าเหนื่อยไหมทำไม? และแล้วผมก็ตอบคำถามท่านไป

 

 “ อ๋อ ไม่คั๊บ ”  

 

จากวันนั้นผ่านมาเกือบสิบปี ผมได้ซื้อต้นกระเป๋า(ไม่ใช่ต้นแรกในชีวิตหรอก) สาเหตุที่ผมปลูกต้นนี้เพราะว่ามันไม่ตายง่าย และมีดอกสีชมพูเล็กน่ารักออกมาตลอด

 

 แต่เปล่าเลย ....ทั้งที่ผมรดน้ำมันทุกวัน บางครั้งก็มีบางใบที่เหี่ยวตายไป กว่าดอกสีชมพูเล็กๆนั้นจะออกดอกได้ก็เล่นเอาแทบ “ เหนื่อย ”  

 

ถึงตอนนี้ผมถึงได้เข้าใจที่อาจารย์เคยถาม

 

และถ้าได้พบกันท่านอีก และท่านถามประโยคเดิมนั้น ผมก็จะตอบว่า ....  

 

“ อ๋อ เหนื่อยมากเลยคั๊บ แต่มันก็คุ้ม ....เพราะอย่างน้อย ผมก็ได้เห็นต้นไม้ที่ปลูกมากับมือว่ามันออกดอกสวยงามเพียงใด ” 

 

ทีนี้ละอาจารย์จะได้เอาคำตอบผมไปคิดต่อบ้าง 55555

 

   

 

edit @ 14 Dec 2009 19:41:47 by คุณก็อตจิ