เมื่อตอนมัธยมปลายฉันได้รู้จักเพื่อนใหม่คนนึง เขามาพร้อมความรู้สึกแปลกที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน วันเวลาในโรงเรียนพาเราให้สนิทกันมากขึ้นทุกวันทุกวัน จนเมื่อวันนึงฉันดูหนังรักได้อย่างเข้าใจและหันไปมองเพื่อนรักที่อยู่ใกล้ๆ ….ความรู้สึกแปลกที่ฉันสงสัยมานานนั้น ....คือความรักนี่เอง

จากนั้นเรามีความสุขอยู่ในโลกเหมือนฝันระเริงเล่นจนลืมความจริงที่ต้องตื่นมาเจอ ….เช้าวันนั้นเอง เราทั้งคู่ได้เรียนรู้ว่าคำว่ารักมันไม่ได้สำคัญเท่ากับคำว่าครอบครัว

ตลอดช่วงชีวิตมัธยมปลายที่ใครๆก็ว่าสนุกที่สุด ฉันกลับต้องมานั่งทุกข์อดทน ไม่คุย ไม่ยุ่ง ไม่มอง ....แต่รู้ไหมคนดี ....ทุกครั้งที่เธอหันหลังไป ฉันยังคงเฝ้าดูอยู่เสมอ ค่อยจดจำทุกภาพทุกวินาทีของเธอไว้คิดถึงเมื่อจากลา และภาพสุดท้ายที่เธอเดินถอดเสื้อถือกระเป๋าออกไปจากโรงเรียน ฉันยังจำได้ดีอยู่ทุกวัน

...............

เมื่อสามปีที่แล้ว ฉันได้มีโอกาสเล่นพรูกับใครคนนึง เขาดูอันตรายและน่าหลงใหลเป็นที่สุด เสน่ห์ของเขาดึงดูดสายตาฉันเสมอ จนกระทั่งวันที่เราดื่มด้วยกัน แววตาเจ้าชู้นั้นจ้องมองมาที่ฉัน ใบหน้าอันเย้ายวนค่อยๆเข้ามาใกล้ ใกล้เสียจนได้กลิ่นเหงื่ออันเร้าร้อน แนบชิดเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจ ในที่สุดริมฝีปากบางๆแนบลงมาที่แก้มของฉันเบาๆ

และทุกครั้งที่ฉันคิดถึง เขาจะมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเสมอ ฉันหวังว่าเขาเป็นคนที่ฉันรอมาเนิ่นนาน ....แต่ไม่ใช่เลย เมื่อในเนื้อเรื่องรักครั้งนี้มีผู้หญิงท้องและฉันไม่หน้าด้านพอแย่งคบพ่อของลูกคนอื่น

...............

...............

นี่แหละความรัก ....แล้วยังอยากจะตามหามันอีกไหม?